Pucio powraca. O języku i relacjach

dzika-jablon888a

Uwielbiam podążać spojrzeniem za moją młodszą córką jak wędruje po domu z nowym Puciem pod pachą, przemierza pokoje, zawraca, rozkłada się spontanicznie na czytankę gdzieś w pół drogi między przedpokojem a kuchnią, albo podsuwa sobie stołeczek i siada jak baba na przyzbie. Książka rozłożona na kolankach. Obserwuję oczy córki pełne blasku i ekscytacji. Wypatruję paluszka, który nazywa otoczenie najpierw na karcie książki, a za chwilę rozpoznaje opuszką oswojone już znaczenia słów w przestrzeni domu. Łapię kątem oka jak zadziera głowę w kierunku realnego przedmiotu przed chwilą zauważonego w barwnej kartonówce. Nie wypowiada jeszcze pierwszych słów, ale intensywnie je przyswaja, gromadzi, przetwarza, wzbogaca zasób słownictwa, ćwiczy pamięć, cały czas się uczy i poznaje świat. A to wszystko są niezbędne etapy w procesie uczenia się mowy. Jestem zafascynowana zmianami zachodzącymi na moich oczach. Do tego córeczka ma wsparcie naprawdę dobrego pomocnika 🙂

Pucio powraca! I to jest świetna wiadomość dla dzieci i rodziców najmłodszych pociech rozpoczynających przygodę z mówieniem. Z nowym rokiem pojawiła się wyczekiwana kontynuacja Pucia. Nasza Księgarnia ponownie zaprosiła do współpracy sprawdzony i inspirujący duet. Autorka Marta Galewska-Kustra wraz z ilustratorką Joanną Kłos stworzyły część drugą serii Uczę się mówić zatytułowaną Pucio mówi pierwsze słowa i po raz kolejny wzbudziły mój podziw. Na czterdziestu kartonowych stronicach pełnych historyjek z życia tytułowego bohatera dziecko otrzymuje cenne wsparcie w rozwoju mowy i masę dobrej zabawy.

dzika-jablon888b

W książce spotykamy Pucia w najzwyklejszych codziennych sytuacjach i miejscach – w domu, w sklepie, na ulicy. Podążamy za nim do przedszkola i na plac zabaw. Towarzyszymy mu na spacerze, na przyjęciu i na basenie. Widzimy jak budzi się rano w łóżeczku i jak kładzie się spać, żegnany przez rodziców. Witamy wraz z nim niespodziewanych gości, wybieramy się na spacer, poznajemy rytuały rodzinne od podszewki. Jeden dzień z życia chłopca, a tyle akcji, osób, czynności, miejsc i… słów do opisania świata! Wspaniale jest zaplanowana jest ta wspólna wędrówka, przemyślana każda chwila razem spędzona. Odbiorca ma więc szansę z łatwością odnaleźć się w tak przedstawionej opowieści, która zapewne przypomina mu… jego własną. Myślę, że to odbicie rzeczywistości w lustrze książkowej historii daje dziecku szczególne poczucie bezpieczeństwa i umożliwia natychmiastową identyfikację z bohaterem.

Autorka jest doktorem nauk humanistycznych, logopedą i pedagogiem twórczości. Specjalizuje się w terapii opóźnionego rozwoju mowy, a zarazem wspiera rozwój twórczy dziecka – ten splot kompetencji i pasji jest doskonale wyczuwalny w koncepcji i charakterze nowej książki o Puciu. Jej klarowna struktura znajduje odbicie w warstwie graficznej dzięki pełnej wyczucia ilustratorce Joannie Kłos. Pisząc recenzję pierwszej części Pucia, sporo miejsca poświęciłam jej stylowi i postawie ilustratora stającego wobec niełatwego wyzwania jakim jest opracowanie szaty graficznej dla tego typu książki. Joanna Kłos potrafi zachować równowagę, nie tylko obrazując tekst i założenia książki, ale dodatkowo malując ciepłą, pełną życzliwości atmosferę. A to już druga wartość na plus, która decyduje o tym, że dziecko wprost się przykleja do tej książki. Cisną mi się na usta same pochwały dla tej owocnej współpracy.

dzika-jablon888c

Pucio mówi pierwsze słowa to nie tylko elementarz do nauki mowy. W moim odczuciu książka ma jeszcze jedną warstwę, która pogłębia możliwości jej odczytania. To bogato ilustrowana opowieść o relacjach. Głównego bohatera z rodzeństwem i kolegami, córki i syna z rodzicami oraz dziadkami, dziecka ze zwierzętami. W scenkach z Puciem i jego rodzeństwem przewija się cały klan rodzinny (babcia, dziadek oraz ciocia), obecni są domowi ulubieńcy (pies i kot), a w przedszkolu pieczę nad dziećmi pochłoniętymi zabawą sprawuje pani przedszkolanka. Tego emocjonalnego spoiwa na pierwszy rzut oka może tak nie widać, ale uczucia są wpisane w życie codzienne małego Pucia i namalowane w wyjątkowych ilustracjach. Tu jest wszystko czego potrzebuje dziecko. Serdeczna zachęta, ciepło rodzinne, dobra zabawa, ekscytująca przygoda i proste życie. Dlatego właśnie obie części Pucia powinny się zadomowić w biblioteczce każdego malucha.

A czy Wasze dzieci tak samo uwielbiają Pucia?

dzika-jablon888d

dzika-jablon888h

dzika-jablon888e dzika-jablon888f

dzika-jablon888i

dzika-jablon888gdzika-jablon888j dzika-jablon888k

Pucio mówi pierwsze słowa
autor: Marta Galewska-Kustra
ilustracje: Joanna Kłos
Wydawnictwo: Nasza Księgarnia
oprawa: twarda
książka całokartonowa
wiek: 1+
cena okładkowa: 39,90 zł

Słownik wyrazów obcych

dzikajablon17

Dalej nadaję językowo. Pamiętacie ten czas, pełen wzruszenia, kiedy dziecko zaczyna mówić i stara się opisywać świat tak jak potrafi (najczęściej po tym jak już padnie legendarne mama)? Obserwujemy i doceniamy jego starania, chwalimy i wspieramy, a czasem najzwyczajniej pękamy ze śmiechu. Nowe słowa w ustach naszego dziecka są absolutnie PIĘKNE, NIESAMOWITE, TAJEMNICZE… Nasz pierwszy „słownik wyrazów obcych” i „rozmówki” (bo trzeba przecież przetłumaczyć to „na nasze”, żeby się dogadać) zawiera takie słowa jak: brumba (po polsku ptak), ugigu (plac zabaw) czy – moje ulubione czarodziejskie – alila (konik).

Dzieciakom w starszym wieku też nie brakuje inwencji. Radzą sobie z czasownikami (trombować czyli grać na trąbce) czy zawodami (lamperz czyli elektryk). Słowotwórstwo kwitnie. Młodszak vs. starszak. Gra figularska – gra w robienie różnych figur. Sklep lodziarski. Wiadomo o co chodzi:) Tak mi się przypomniało w głowie, że lubię tą czekoladową budyń. Ćwiczenia z logiki: Wiadomość to jest takie coś, co się wiadomi.Tata coś zrobił i Milo jest z niego dumna: Tato, ale jesteś naucznik!

Łapmy takie odkrycia i znaleziska, bo mają to do siebie, że szybko przemijają! Dziecko się rozwija i co chwila przyzwyczajamy się do kolejnego osiągnięcia. Ja obsesyjnie zapisuję różne takie. Aż pewnego dnia wkrada się abstrakcyjne myślenie: Słyszę w twoim uchu krasnoludki. Robią właśnie miodowe przyjęcie 🙂

Zabawy słowami

dzikajablon16

Praktycznie codziennie wygłupiamy się ze słowami, ich brzmieniem i znaczeniami. Milo uwielbia gimnastykować język i chętnie podejmuje różne lingwistyczne tropy. A czasem to my podążamy za nią. Zwykłe rymowanki (tu sprawdza się zasada, że im bardziej bez sensu, tym zabawniejsze) świetnie rozwijają kreatywność dziecka, a także wyklaskiwanki rytmów i sylab, wspólne klaskanie, tupanie i inne hałasy idące w parze ze słowami wypowiadanymi na głos piszczącym lub grzmiącym tonem. Z młodszymi można ćwiczyć proste wyrazy dźwiękonaśladowcze (np. pamparampam, trututu, bambambam, szaszasza, etc., czy inne, charakterystyczne w umuzykalnianiu metodą Gordona).

Słowne akrobacje i rytmiczanki nie tylko wpływają na zdolności językowe i muzyczne, ale rozwijają w dziecku poczucie humoru i dystansu. Przydaje się ta właściwość w cięższych bojach i sytuacjach konfliktowych – dziecko zaprawione w zabawach słowem jest bardziej skłonne rozwiązać daną trudność za pomocą żartów i… mina rozbrojona. Można się razem pośmiać 🙂

U nas do kanonu weszły „gry tożsamościowe”, co polega na przyjmowaniu na krótszą (kilka minut czy godzin) lub dłuższą (do kilku tygodni) chwilę innej tożsamości, należącej do postaci z bajki lub kompletnie wymyślonej postaci. Nie wiem jak u Was, ale nasze mieszkanie jest „zaludnione” wyimaginowanymi postaciami. Kiedy Milo staje się kimś innym, należy się wówczas do niej zwracać np. mała czerwona wyścigówko, literko A, gadający psie, stworzenie, piękna istoto, Piotrusiu, mały koteczku. Czasami zapominam do kogo mówię…

Niezmiernie bawią mnie „rozmowy w poprzek”. Dwa przykłady:

  • – Chodź, położymy się spać do łóżeczka kochanego…
  • – Nie kochanego. Strasznego!
  • – Do cieplutkiego…
  • – Nie cieplutkiego. Zimnego!
  • – A może zwierzaki pobawią się w Stary niedźwiedź mocno śpi?
  • – Może pobawią się w Nowy niedźwiedź się obudził.